De correlatie tussen restrictieve eetstoornissen en autisme bij vrouwen

Ik en met mij vele andere autistische vrouwen en meiden zijn voor het eerst de ggz binnengekomen met een restrictieve eetstoornis. Maar waarom komt dit patroon zo vaak voor? Wat zijn de vastgestelde kenmerken/oorzaken? Waarom is de weg  naar herstel vaak hobbeliger en duurt deze vaak langer? En waarom is het zo van belang om iemand volledig te onderzoeken en niet alleen wat er op dat moment op de voorgrond staat?

Wat onderzoek hierover zegt:

We weten bijvoorbeeld uit wetenschappelijk onderzoek dat tussen de 50% en 80% van de mensen met autisme eetproblemen ervaren. Vooral vrouwen met autisme hebben een verhoogde kans om een eetstoornis te ontwikkelen. Uit klinische observatie blijkt daarnaast dat de combinatie van een eetstoornis en autisme vaak gepaard gaat met een zeer beperkt dagelijks functioneren, een ernstige(re) klinische presentatie aan het begin van de behandeling en een lange weg naar herstel doordat beschikbare behandelingen nog onvoldoende effectief zijn.

Bron: https://kenniscentrumphrenos.nl/onderzoek-naar-eetstoornissen-en-autisme/

waarom komt dit specifieke patroon zo vaak voor?

Uit mijn eigen ervaring en uit de ervaring die ik heb opgedaan vanuit vriendschappen met meiden die ditzelfde hebben ervaren komen een paar antwoorden vaak terug:

• Controle: autistische meiden hebben vaak een hele hoge behoefte aan controle. Dit kan duidelijkheid in eten zijn, nog meer vastklampen aan eetschema’s, fixeren op calorieën en voedingswaarden, houvast vinden in nummers op de weegschaal en zo nog veel meer. Dit alles kan je tijdelijk een heel sterk gevoel van controle geven, wat nou vaak precies is waar autistische meiden naar verlangen in deze soms overweldigende wereld om ons heen.
• Pestgedrag en een verlaagd zelfbeeld: veel autistische meiden maken pesten mee in hun schooltijd en ontwikkelen hierdoor een verlaagd zelfbeeld. Zeker in de pubertijd en als ze nog ongediagnostiseerd zijn. Ze zijn hierdoor dus ook heel vatbaar voor de meningen van anderen en hiermee ook de mening van anderen over hun lijf.
• In het ‘perfecte plaatje’ willen passen: veel mensen realiseren zich niet dat maskeren naar de buitenwereld zich ook kan uiten in heel dun willen zijn en er altijd ‘perfect’ uit willen zien. Zeker in deze tijd met socialmedia en iedereen die ongevraagd van iedereen zomaar van alles vindt, en waar dun zijn het ideaalbeeld is, is dit risico groot.

Waarom is de weg  naar herstel vaak hobbeliger en duurt deze vaak langer?

Een van de dingen die het autistische brein kenmerkt is het snel creëren, maar soms ook intens vasthouden aan patronen en structuur. Dit is terug te zien in allerlei aspecten van het autistische leven, maar is in eetstoornisherstel ook echt een extra moeilijke factor. Waar vaak door professionals naar mijn mening te veel overheen gekeken wordt.  Wat herstel natuurlijk ook extra ingewikkeld maakt als autistisch persoon, omdat loslaten van je houvast misschien wel de grootste ontwikkeling is die je moet doorlopen in je eetstoornisherstel. Om uiteindelijk verder te kunnen komen.

Hiernaast denk ik ook zeker dat het herstel veel moeizamer wordt gemaakt door het steeds terugkomende aspect van autistische vrouwen die in eerste instantie (of soms zelfs nog jaren later) gemisdiagnostiseerd worden. Naast de eetstoornis met bijvoorbeeld een persoonlijkheidsstoornis of een dwangstoornis, terwijl het eigenlijk de kenmerken zijn van het autistische brein. Hierdoor kan de gehele benadering en werkwijze in de omgang met de patiënt, ook in het eetstoornisherstel, dus nog moeizamer, minder aansluitend en ook onnodig langer duren.

Ikzelf heb deze weg ook bewandeld en ben nu ook nogsteeds actief steeds bezig met mijn herstel, ik hoop dat iemand hier herkenning uit haalt en het voor mensen informatief kan zijn. 

liefs, 

Julia