Autisme en trauma

Er zijn een aantal thema’s rondom trauma die bij veel (laat gediagnosticeerde) autistische mensen voorkomen, zoals:

• Jezelf nooit goed begrijpen, en veel geïnternaliseerde zelfhaat ontwikkelen doordat je niet snapt waarom je anders bent of dingen anders ervaart dan de mensen om je heen. Het gevoel dat je niet “gewoon normaal” kunt doen of zijn.
• Erkennen dat bepaalde ervaringen voor neurotypische mensen misschien niet traumatisch lijken, maar voor neurodivergente mensen wél zo kunnen worden ervaren. Dit komt onder andere doordat ons brein vaak gevoeliger is voor prikkels en informatie anders verwerkt.
• Pesten en buitengesloten worden, vooral tijdens de schooljaren.
• Constant maskeren en je aanpassen aan de sociaal gewenste norm, waardoor je soms niet eens meer weet wie je zelf eigenlijk bent.
• Verhoogde stressgevoeligheid, door de intensere informatie- en prikkelverwerking in het autistische brein.
• Autisme dat bij vrouwen vaak over het hoofd wordt gezien, waardoor er in de GGZ soms jarenlang eerst andere diagnoses worden gesteld, zoals een persoonlijkheidsstoornis of angststoornis. Hierdoor krijg je vaak lange tijd niet de juiste begeleiding of behandeling, wat je gevoel van eigenwaarde verder kan aantasten.
• Constante overprikkeling.

Ik heb zelf met vrijwel al deze onderwerpen te maken gehad. Wat mij hierin het meest heeft geholpen, is uiteindelijk na jaren in de GGZ het krijgen van de juiste diagnose. Hierdoor kon ik mezelf steeds beter leren begrijpen: mijn behoeften, mijn intense interesses en mijn beeld van wie ik eigenlijk als persoon ben.

Ook heb ik met vallen en opstaan moeten leren waar mijn grenzen liggen als het gaat om overprikkeling. Daarnaast heb ik moeten accepteren dat sommige dingen of evenementen voor mij simpelweg niet haalbaar zijn zonder de juiste aanpassingen.

Voor mij persoonlijk helpen als aanpassingen bijvoorbeeld de volgende dingen:

• De dag altijd vooraf doornemen en elke dag een to-do-lijst maken in mijn vaste app.
• Elke middag na de lunch minstens één uur rusten in bed. Soms slaap ik, en soms lig ik gewoon met mijn knuffel en een oogmasker op. Dit helpt mij enorm om de dag door te komen en de prikkels van de ochtend te verwerken.
• Altijd mijn noise-cancelling koptelefoon in mijn tas hebben als ik naar buiten ga, en deze ook daadwerkelijk gebruiken wanneer ik merk dat het me te veel wordt.

Sinds kort ben ik zelf ook gestart met een intensieve vorm van traumabehandeling voor veel van deze ervaringen. Op dit moment volg ik imaginaire exposure/rescripting en EMDR, drie keer per week. Ik ben blij dat ik nu op het punt ben gekomen dat ik de ruimte en kracht voel om mijn trauma’s te verwerken en verder te kunnen groeien.

Heel veel liefs,
Julia <3